Friday, September 5, 2014

The Angel of the Labyrinth


Resourceful Ariadne saw me not at all, although I am sure that she felt my presence as I glided silently at her shoulder. How ingeniously she wound the skein of thread that would be unwound by Theseus, there in the tortuous corridors of the Labyrinth. Ah, bold Theseus, claimed by myth as a hero for slaying the Minotaur that waited for his arrival at the heart of the winding ways. Hero indeed! The wretched monster already knew its own destiny, and needed only to await the arrival of the son of King Aegeus for it to be fulfilled.

I tell you that Ariadne’s deed was more heroic, providing as she did the means for Theseus’ return. And what was her reward? To be deserted by him on the island of Naxos, left behind like any castaway, to be rescued by a god who showed clever Ariadne more honour than he ever did.

All these things I have seen, for I am the witness of history, although history sees me not. Secretly I stand at the gate of every labyrinth, and as you enter the gate of your own labyrinth you will be sure to pass me. But you as well will not notice as I slip my skein into your hands. Unknowingly, you will begin to unwind it as you enter the turning ways. And at every turn it will be laid down, and every measure of it records the event which you experience. Here at this turn you made the decision to go either to the right or to the left, never being sure which path might be the right one to follow. Here farther along, you fell in love, and the path ahead changed for you because of this. And here, you suffered a loss, and the path changed direction once again.

All this is known, because all of these things, these life events, are recorded on the unwinding skein as they happen. Look closely: you can see them written on the skein. All which you experience is faithfully set down, a true document of your passage inwards. 

But what you cannot know is what will be written on the part of the skein which has yet to be unwound, because you can only discover that by unwinding it. And you can only unwind it by travelling farther on your journey. And since you cannot see what is ahead of you, you must have trust. You can read readily enough what has been written as it unwinds behind you. But what is yet to be written is negotiable, and up to you, and dependent upon the paths of choice which lie ahead of you in the labyrinth. And I, who have wound the skein which you now unwind, will help you to make those choices if, like Ariadne, you allow me to help you to reach the labyrinth’s heart.



Painting: Labyrinth, by Jake Baddeley.

6 comments:

  1. Absolutely beautiful...sacred and poetic as always!
    Victoria

    ReplyDelete
    Replies
    1. Thank you so much, dear Victoria ♥

      Delete
  2. This story is ingeniously and creatively written! Emma makes an analogy between the skein of Ariadne that led Theseus out of the labyrinth to the skein of our lives comprised of all the experiences imprinted in time. Where the skein leads us is up to us. The question arises, "Who creates the skein?" The story also impacts me in a another way with regards to Ariadne. She was an unsung hero. Without her Theseus may have perished in the labyrinth, but thanks to her he was able to return. This reminds me that there are many Ariadne's in the world, unsung heroes, and number far more than the heroes who garner the centre stage. Each great hero could not have have achieved their greatness without the support of the ones behind the scenes whose genius, talent and hard work made things possible.

    ReplyDelete
    Replies
    1. Joseph, I think you make a very strong point about all the 'unsung heroes' in the world. Sometimes they receive the recognition which they so clearly deserve - I think of Malala who has just been awarded the Nobel Peace Prize, - but as often as not they remain anonymous - although I do not doubt that what they do is noted and noticed by the angels!

      Delete
  3. Ariadne en haar betekenis voor het labyrint.
    Het mythologische verhaal van de Minotauros van Knossos is welbekend. Het is een verhaal dat ik zelf nooit helemaal begrepen heb. Ik verdwaalde als het ware in het verhaal zelf, kon de draad niet vinden die me naar de kern zou leiden. Ik ben dan ook altijd op zoek gebleven omdat het verhaal voor mij nog niet af was.
    In haar verhaal ‘The Angel of the Labyrinth’ schrijft Emma heel mooi over het bekende thema van het onvermijdelijke lot van de Minotauros, maar ze voegt er een tot nu toe voor mij verborgen diepere betekenis aan toe: die van Ariadne.
    Ook voegt ze door middel van de afbeelding bij haar verhaal het voor mij ontbrekende stuk toe aan mijn verhaal. Nu is het eindelijk duidelijk voor mij.

    Wat ik bedoel beschrijf ik in het verhaal dat hieronder volgt. Het is te lang om in een keer te kunnen plaatsen maar omdat ik het graag met je deel verdeel ik het in 2 stukken.

    Op de afbeelding op de achtergrond is een doolhof zichtbaar. Althans daar lijkt het op. Op de voorgrond, direct achter de held, is echter een plattegrond op de muur getekend. Duidelijk is dat er maar één weg te volgen is. Geen doolhof (maze) maar een labyrint. Die twee termen worden maar al te vaak door elkaar gehaald.
    - In een doolhof verdwaal je en vind jet het midden alleen maar als je telkens weer verkeerd loopt en terugkeert op je schreden. Ook de terugweg drijft je uit pure frustratie en vermoeidheid door het vele zoeken en tegen muren aanlopen vaak tot pure wanhoop.
    - Een labyrint brengt je tot vertwijfeling maar je weet dat de weg die je loopt je altijd bij het vooraf gestelde doel zal brengen. Wie doorzet wordt beloond. De terugweg is altijd een feest van herkenning omdat je alle wendingen al gegaan bent op de heenweg. Het is vertrouwt en je weet dat je uitkomt waar je begonnen bent maar nu met een welkome ervaring rijker en vol zelfvertrouwen. Je bent als herboren.
    In dit mythologische verhaal speelt het labyrint een belangrijke rol. De held (Theseus) krijgt om niet te verdwalen een koord mee, wat gemaakt is van de haren van Ariadne: de vrouw die hem lief heeft. Zo kan hij de terugweg kan vinden. Althans zo gaat het bekende verhaal.
    Maar in een labyrint verdwaal je nooit: er is altijd maar één weg om te volgen.
    Een labyrint stelt je echter wél op de proef. Er zijn veel bochten en in het begin lijkt het er op dat je snel je doel bereikt totdat een wending je weer wegvoert van je doel en de volgende wending je zelfs terug lijkt te voeren naar waar je begonnen bent. Je gaat twijfelen of je wel op de goede weg bent ondanks dat je weet dat er maar één weg is. Dan gaat het ineens weer vlot in de goede richting maar bij de volgende wending keert de twijfel weer terug, en na nog meer wendingen slaat de wanhoop toe. Het doel lijkt onbereikbaar ver weg.
    Je wist echter al voordat je naar binnen ging waarom je het labyrint ingegaan bent. Je kende het grote belang toen je naar binnen ging. Toen was je overtuigd dat het goed was. Je beloofde jezelf dat je door zou zetten, niet wetende hoe groot de beproeving zou zijn.
    De angst bekruipt je dat je tòch niet op de goede weg loopt of dat de weg veel te lang is. De angst dat je nooit je doel zult bereiken, nooit zult slagen. Voeg daarbij de twijfel of doorzetten wel nut heeft, het moment waarop je onvermijdelijk denkt dat het beter is om op je schreden terug te keren. Alleen als je in jezelf blijft geloven zet je door. Wie doorzet zal dan ook altijd het midden vinden en ontdekken waarom het de moeite waard was om door te zetten.
    Voor degene die doorzet wacht in het midden de ultieme beloning. Want uiteindelijk versla je daar het grootste monster dat in ons zit. De angst dat we ons doel niet bereiken, de angst van de mislukking.
    -zie vervolg-

    ReplyDelete
  4. - deel 2 -
    Het labyrint van de Minotauros van Knossos was dus geen doolhof maar een echt labyrint. Een enorm labyrint. Het grootste ooit gemaakt. Zo groot dat je dacht dat er geen einde aan zou komen. Niemand had ooit het midden bereikt. Iedereen was tot dan toe vertwijfeld omgekeerd. Op dat moment vol vertwijfeling was de zwakte zichtbaar geworden en zag de Minotauros keer op keer kans om toe te slaan zodat niemand uit het labyrint terugkeerde. Daardoor lijkt het alsof iedereen verdwaalde in het labyrint.

    Maar nu komt de ware betekenis van het verhaal. Ariadne liet haar haren net zo lang groeien totdat ze er een sterk maar vooral ook erg lang koord van kon maken. Theseus wist wat voor opoffering Ariadne voor hem over heeft gehad om dit voor hem te maken. Hij mag aan de hand van haar haren het labyrint in gaan en zij laat hem niet los als hij haar niet los laat. Een sterke verbinding.
    Waarom niet een gewoon touw, waarom haar haren? Het antwoord ligt zo voor de hand dat ik verbaasd ben dat ik het niet eerder gezien heb. Door het verhaal van Emma ben ik het wel gaan zien. Nu klopt het verhaal.
    De held heeft de onvoorwaardelijke steun en liefdevolle energie meegekregen in de vorm van de haren van zijn zielsverwant. Hij blijft hoe dan ook altijd in contact met haar door haar haren. Dat geeft hem zoveel kracht en energie dat hij wel de moed heeft om door te zetten. Ook Theseus kent vertwijfeling onderweg maar keert ondanks die vertwijfeling niet om en vertoont daardoor geen moment van zwakte. De Minotauros kan daardoor niet toeslaan.
    Als hij zijn doel bereikt wacht hem de beloning. Hij overwint de Minotauros zonder slag of stoot. In feite heeft hij zijn eigen innerlijke monster overwonnen. Voortaan heeft hij de kracht om door te zetten als hij een opdracht aanvaart heeft. Maar hij weet nu ook dat hij kan vertrouwen op zijn zielsverwant. Die was er namelijk voor hem, ook toen hij haar het hardste nodig had: op het moment van vertwijfeling toen zijn grootste angst zichtbaar werd.

    Dit is hetzelfde thema dat ook voorkomt in de Graalverhalen. Die gaan over de dolende ridder op zoek naar zijn heilige (helende) graal die maar niet zijn doel bereikt totdat de ridder zijn zielsverwant vind en als onverschrokken ridder, gesteund door zijn ware liefde, uiteindelijk zijn graal en rust vind.

    Dit is ook de diepere betekenis van het labyrint.
    Het waren de Tempeliers (de onverschrokken ridders van de Tempel van Solomon) die grote labyrinten aanlegden in hun enorme kathedralen overal in de wereld. Zo brachten zij het labyrint als betekenisvolle leerweg weer onder de aandacht van het volk.
    Helaas verdwenen deze labyrinten veelal weer nadat de Tempeliers in de 14e eeuw in de ban werden gedaan door de Christelijke kerk. Vanaf de jaren 30 van de vorige eeuw keert het verhaal van de zoektocht naar de Graal weer terug in ons leven en daarmee de herontdekking van het labyrint. De laatste jaren worden labyrinten in vele maten en patronen, zowel in klassieke vorm als in eigen-wijze moderne, speelse vormen weer overal in de wereld volop aangelegd.
    Wie de moed op brengt kan nu zelf vele labyrinten lopen en telkens, net als Ariadne en haar held, de Minotauros verslaan.

    Mario Kuijpers 201410.

    ReplyDelete